Op naar de waarheid. Ik mag dan misschien 28 zijn, ik ben nog een meisje. Ik heb een meisjeslijfje, een meisjeshoofdje en mijn stem klinkt zoals een echte meisjesstem klinken moet. Fijn, hoog, breekbaar soms. Ik ben niet stoer, tot mijn spijt. Als je over mij wil heenwalsen, dan volstaat het om groot, sterk of in het bezit van brute kracht te zijn.

Ik verplaats mij door de stad met een fiets. Ik vind dat fijn omdat het gezond is om te bewegen, het goed is voor het milieu en bovendien ben je met een fiets honderden keren sneller op je bestemming dan met gemotoriseerde voertuigen met meer dan twee wielen. Nu zijn er in de stad waar ik woon ook veel gemotoriseerde voertuigen met meer dan twee wielen in de weer om tijdig op hun bestemming te geraken.

Bestuurders van de voertuigen in kwestie lijken allemaal op weg naar het ziekenhuis met een stervende opa of een zwangere vrouw met 8cm ontsluiting. Ik wil zeggen: ze lijken in nood. De nood blijkt zo hoog te zijn, dat ze zelfs in staat zijn om andere weggebruikers te slachtofferen om hun eigen (ingebeelde) bijzit van de dood te behoeden. Niet alleen het rijden, maar ook het stationeren gebeurt in allerijl en met uitschakeling van het besef van andere levende wezens op deze planeet.

Om een lang verhaal kort te maken: ik ben het beu om van mijn fiets gereden te worden of om auto’s, vrachtwagens of opliggers te vinden in het midden van mijn fietspad. Ik heb nogal wat ervaring met deze gebeurtenissen, en mijn emmertje raakt zo stilaan vol. Ik zou graag even een luide stem van iemand lenen om deze misdadigers de huid vol te schelden, of Sugar Jacksons vuisten om met blote hand een raampje – oeps! – in te slaan, of een paar legerboots om een ferme deuk in een foutgeparkeerde Porsche Cayenne te stampen. Zo, dat is er uit. Ik ben een overtuigde pacifist en het past helemaal niet bij mijn imago om dit soort praat te verkopen, maar – eerlijk waar – louter er over spreken lucht al op. En nu ga ik mijn mond wassen en mijn banden oppompen.