De wereld is nogal omvangrijk. Je hebt een mens, de groepen waar deze mens deel van uitmaakt, de samenleving, een land, een continent, de wereld. Je kan de wereld proberen te begrijpen door hem te onderwerpen aan theorieën, wetenschap, nullen en enen. Je kan ook in Google Earth net zo lang op het plusje duwen tot je met je neus op een willekeurige kassei zit. Of op de tarmac van de luchthaven van La Paz, of op de schotelantenne van het gezin Gül in Antalya.
Ik ben niet wetenschappelijk aangelegd, ik maak hoofdrekensommen met een rekenmachine en je kan mij alles wijsmaken over fysische wetten en chemische verbindingen. Dat je op de Zuidpool geen kopstand kan doen, ik zeg maar wat.
Ik ben gespecialiseerd in het inzoomen op kleine, menselijke handelingen. Dat is mijn passie. Deze op het eerste zicht nutteloze activiteit helpt mij bij het begrijpen van de mensheid en van de wereld in het algemeen. En bovendien helpt ze mij bij mijn job. Ik vind het leuk om mij te verwonderen over daden. Ik verbaas me graag. Als ik niet begrijp waarom iemand iets doet, dan verzin ik zelf de verklaring. Dat vind ik leuk. Zo maak ik mijn eigen werkelijkheid. De werkelijheid die kronkelt langsheen de grillige paden van de hersenschors. Als je mee wil, dan moet je wel even goeie schoenen aandoen, de weg is nogal glad, dat snap je wel.